Noelia Castillo Ramos była Hiszpanką z Barcelony, której wniosek o eutanazję stał się jedną z najgłośniejszych spraw w historii hiszpańskiej ustawy o pomocy w umieraniu. Sparaliżowana po próbie samobójczej, przez dwa lata walczyła w sądach o prawo do zakończenia życia – a po drugiej stronie stał jej własny ojciec. Zmarła 26 marca 2026 roku jako jedna z najmłodszych osób, które skorzystały w Hiszpanii z tej procedury.
Imię i nazwisko: Noelia Castillo Ramos
Data urodzenia: 14 listopada 2000
Miejsce urodzenia: Barcelona, Katalonia, Hiszpania
Data śmierci: 26 marca 2026
Miejsce śmierci: Hospital Residencia Sant Camil, Sant Pere de Ribes
Wiek w chwili śmierci: 25 lat
Ojciec: Gerónimo Castillo
Matka: Yolanda Ramos
Rodzeństwo: dwie siostry
Stopień niepełnosprawności: 74 procent
Data pogrzebu: 1 kwietnia 2026
Urodziła się 14 listopada 2000 roku w Barcelonie, a zmarła 26 marca 2026 roku w wieku 25 lat. Dorastała w Katalonii i tam spędziła całe życie. Gdy miała trzynaście lat, jej rodzice stracili mieszkanie i rozstali się, a ona trafiła pod opiekę ojca. Od lipca 2015 roku do lutego 2019 roku przebywała w placówkach opiekuńczych, które opuściła po osiągnięciu pełnoletności. Hiszpańskie media podawały, że była trzecią najmłodszą osobą, wobec której zastosowano w tym kraju eutanazję.
Mówiła publicznie o kilku napaściach seksualnych, których nigdy nie zgłosiła policji. Jedna miała pochodzić od byłego partnera, kolejne od grup mężczyzn poznanych w klubach. Kilka dni po ostatniej z nich podjęła próbę samobójczą. 4 października 2022 roku wypadła z okna na piątym piętrze, przeżyła upadek i została z nieodwracalnym uszkodzeniem rdzenia kręgowego. Miała wtedy 21 lat. Od tego dnia nie mogła poruszać dolną częścią ciała.
Upadek zostawił ją z paraplegią, uszkodzeniami neurologicznymi i bólem neuropatycznym, który opisywała jako nie do wytrzymania. Do tego doszło nietrzymanie moczu i konieczność stałej opieki. Orzeczono u niej 74-procentowy stopień niepełnosprawności. Leczenie psychiatryczne zaczęła jako trzynastolatka, a w dokumentacji miała zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne i osobowość z pogranicza. Komisje oceniające jej wniosek podkreślały jednak, że o decyzji przesądziły paraplegia i przewlekły ból, a nie depresja.
Wniosek o pomoc w umieraniu złożyła 10 kwietnia 2024 roku do katalońskiej komisji gwarancji i oceny. Komisja rozpatrzyła go jednogłośnie i zatwierdziła 18 lipca 2024 roku, a zabieg planowano już na sierpień tego samego roku. Ostatecznie procedurę przeprowadzono 26 marca 2026 roku po godzinie 19 w Hospital Residencia Sant Camil w Sant Pere de Ribes pod Barceloną. Podano jej dożylnie trzy leki – dwa wprowadzały w głęboką sedację, trzeci zatrzymywał pracę serca. Zmarła około godziny 20.
Między zgodą komisji a zabiegiem minęło 601 dni, bo ojciec zaskarżał każdą kolejną decyzję, dowodząc, że córka nie jest zdolna do samodzielnego osądu. W marcu 2025 roku sąd w Barcelonie oddalił jego wniosek i uznał ją za w pełni świadomą. We wrześniu 2025 roku stanowisko podtrzymał Wyższy Trybunał Sprawiedliwości Katalonii, 29 stycznia 2026 roku odwołanie odrzucił Sąd Najwyższy, a 20 lutego 2026 roku jednogłośnie zrobił to Trybunał Konstytucyjny. 10 marca 2026 roku Europejski Trybunał Praw Człowieka oddalił ostatnią skargę i tym samym zamknął całą sprawę.
Przez dwa lata to on był główną przeszkodą w realizacji jej wniosku. Gerónimo Castillo korzystał z pomocy stowarzyszenia Abogados Cristianos, które prowadziło jego sprawy przed kolejnymi instancjami i zapowiadało kampanię na rzecz uchylenia hiszpańskiej ustawy o eutanazji. W noc poprzedzającą zabieg organizacja zorganizowała czuwanie przed szpitalem Sant Camil. Sama Noelia skarżyła się, że przedstawiciele środowisk katolickich wchodzili do jej pokoju bez zgody i namawiali ją do zmiany decyzji.
W przeciwieństwie do ojca stanęła po stronie córki i publicznie mówiła, że uszanuje jej wolę. Yolanda Ramos spędziła z nią ostatnią noc w szpitalu, ale przy samym zabiegu nie mogła być obecna, bo Noelia chciała odejść bez nikogo w pokoju. To matka opowiedziała później mediom o kulisach pożegnania i o sporze z ojcem dziewczyny o pieniądze na pochówek. Powiedziała też, że córka wybaczyła ojcu i chciała odejść spokojna.
Na kilka dni przed śmiercią opisała przed kamerą, jak wyobraża sobie ten dzień. Chciała umrzeć w najładniejszej sukience, jaką miała, w delikatnym makijażu i całkiem sama w pokoju. Nagranie, na którym mówi o tym, malując się, obiegło hiszpańskie media i portale w całej Europie. Zaplanowała także ostatnią noc, którą spędziła z matką w szpitalu. Bliskim tłumaczyła krótko, że chce po prostu przestać cierpieć.
Ostatnią rozmowę telewizyjną nagrała 25 marca 2026 roku, dzień przed zabiegiem. Powiedziała w niej: “Nie chcę być dla nikogo przykładem, to po prostu moje życie”. Wcześniej opowiadała hiszpańskiej prasie o bólu neuropatycznym i o tym, czego nie potrafi wyrzucić z głowy. Nie prowadziła publicznego, potwierdzonego profilu w mediach społecznościowych – konta i nagrania krążące pod jej nazwiskiem należą do redakcji i twórców internetowych, którzy opisywali jej sprawę.
Pochowano ją 1 kwietnia 2026 roku, pięć dni po śmierci, w ramach pogrzebu opłaconego z pomocy socjalnej. Zwłokę tłumaczono weekendem i formalnościami, a koszty spadły na instytucje publiczne, bo ojciec nie zgodził się za nie zapłacić. Uroczystość odbyła się w ścisłym gronie, zgodnie z wolą zmarłej – byli tylko rodzice, dwie siostry z partnerami i babcia. Ojciec mimo sporu o pieniądze pojawił się na ceremonii.
Sprawa podzieliła hiszpańską scenę polityczną i trafiła pod obrady Kongresu Deputowanych. Ministra zdrowia Mónica García mówiła o organizacjach nękających i naciskających na chorą, poparcie dla jej decyzji wyrażali politycy PSOE, ERC, Bildu i BNG. Prawica poszła w przeciwną stronę – Partia Ludowa nazwała finał sprawy porażką państwa, a Vox mówił wprost o egzekucji. Kościół katolicki potępił zabieg ustami arcybiskupa Luisa Argüello i biskupa José Mazuelosa Péreza. Pianista James Rhodes proponował sfinansowanie jej leczenia i opieki psychologicznej.
